قصه‌ها

صوفی ار باده به اندازه خورد نوشش باد ورنه اندیشه‌ی این کار فراموشش باد در یک جمله بگویم؛ بیشترِ پدیده‌ها در طبیعت اندازه‌مندند اما آدمیزاد ...

اولش خواستم با این کلمه شروع کنم «انسانِ ایرانی چه و چه». بعد دیدم آخر تو را چه به این حرف‌ها پسر جان! از فهم و احساس خودت بگو،‌ از آنچه زیس...

مطمئن نیستم چرا دوباره به اینجا سر زدم، شاید نوعی نیازِ به ثبت، نیاز به برداشتنِ تیغه‌ی کی‌بورد و خراشیدن این تنه‌ی درخت. این متن البته ...

پیش‌مقدمه اول : این نوشته قبلا در ویرگول منتشر شده بود که به دلیل داشتن لینک به سایت‌های دیگر! از حالت انتشار خارج شد، بعد از این که مدت‌ها ...

بعدِ مدت‌ها باز به اینجا پناه آوردم. مصاحبه‌ای از جردن پترسون دیدم؛ مجری پرسید: دوست داری چطور از تو یاد شود؟ جردن قدری مکث کرد... گفت As ...

خواب نوشین بامداد رحیل بازدارد پیاده را ز سبیل پیاده کیست؟ سالک، رونده، مسافر... کیست این؟ آیا آدمیزاد نیست؟ حتما هست. مگر عمر چیزی به جز را...

بعضی‌ها «آهنگ ممنوع» دارند؛ یعنی آهنگ‌هایی که درست انگشت می‌گذارد روی دکمه‌ای که نباید فشرد؛ دکمه‌ای در عمق ناخودآگاهت. شبیه پیرزن عاقله‌ی چ...

سید مهدی را از روزهای اولی که وارد دانشگاه تهران شدیم به یاد دارم. اولین صحبت و سلام و علیکمان یادم نیست! باورم نمی‌شود؛ آشنا شدن با آدم‌ها ...

هشدار حیف شدن داستان فیلم (Spoiler Alert) املی خیلی فراتر از یک فیلم دیدنی است. املی چنان لذت خیال ورزیدن و غوطه خوردن در زندگی را به تصویر ...

گفتنش برایم آسان نیستم محبوب من، شاید مثل هر کس دیگر. من قهرمان نیستم. من آسیب‌پذریم؛ خیلی آسیب‌پذیر. و تنهام و شاید از این رو به دامان تو پ...

سلام! اینجا احتمالا زیاد بنویسم. البته نه به شکل یک بلاگ حرفه‌ای یا تخصصی، اینجا داستان‌هایم را خواهم نوشت: داستان شدن‌ها و نشدن‌ها، اشک‌ها...

جستجوی این وبلاگ